Claudia bervaes's Blog

De dagen zijn zo verschillend, en maken het zo moeilijk om geloofwaardig over te komen.
Maandag kan ik me perfect voelen, vol energie en zin om te werken
Elke andere dag in de week kan ik opgebrand zijn, kapot, mijn ogen zijn zwaar, maar slapen kan ik pas wat later.
Hoe leg je dat uit? Dat je dan weer een dag of 2 niet kan komen werken, dat het niet gaat omdat je moe bent, letterlijk uitgeput. Dat naar de koelkast lopen voor een glas drinken, of naar de wc die 2 meter verderop zit, gewoon way to heavy is.

Het is eigenlijk niet uit te leggen. En de ene dag voelt niet als de andere. Wanneer heb je een burn out of ben je overspannen? En wanneer is het oververmoeid zijn of gewoon een keer te veel hooi op de vork nemen? Hoe bepaal je waar de grens ligt van veel te ver over je grenzen gaan?

En nog belangrijker hoe stap je er vanaf. Die dag thuis zijn om die reden, en bang zijn voor ieder die dichtbij de deur van mijn huis komt. Bang om niet serieus genomen te worden. En op je donder te krijgen voor iets waar je zo weinig aan kunt doen.
Schuldig voelen op de bank, in je bed, in je bad of op je stoel. Schuldig voelen omdat andere zich nu ook over de kop moeten werken omdat jij moe bent.

Dat is eigenlijk ook een reden waarom veel mensen te ver gaan. Over hun grenzen heen stappen.. je wilt je collega’s toch niet opzadelen met jouw punten omdat jij wat problemen hebt? omdat het allemaal niet zo soepel verloopt.. Dus het resultaat daarbij is dat wanneer je dan toch thuisblijf, dat je je de hele dag schuldig voelt, jezelf een koppijn bezorgt die soms uitloopt op migraine waardoor dat je nu ‘echt’(lichamelijk) ziek bent. Waardoor je dus nu nog langer niet op je werk kan verschijnen.

Dit maal is er alleen een verschil. Het is aan te tonen. Als iemand op bezoek komt terwijl jij stikt van de koppijn, misselijk bent, of last hebt van migraine dan ziet iemand dat aan je, en hebben ze medeleven met je..
Maar wat als ze langskomen en je ligt de hele dag voor pampus op de bank of in bed en het enige wat aan je te zien is, is vermoeidheid? Leven mensen dan ook met je mee? Zegt de arbo dan ineens tegen je “Ach meid, doe het nog eventjes rustig aan..”? Dat geloof ik niet. Ik ben er op dat moment heilig van overtuigd dat wanneer dat voorkomt iemand mij niet geloofd en dat ik diep in de problemen zit.

Ik weet het ik ben een pessimist die zicht aantrekt wat andere mensen zeggen en wat andere mensen vinden. Ik weet dat ik mezelf daarmee vaak in confronterende en moeilijke situaties breng. En ik weet ook dat je dit dan soms los moet laten. Maar laten we eerlijk zijn.
Iedereen heeft punten die je niet los kan laten. Of het nou die collega is met zijn klote opmerking, een situatie die anders ging dan gepland, je vriend met zijn sneaky opmerking of gedrag of iets anders privé wat je tegenhoud.
Het maakt op dat punt geen flikker uit waar het over gaat en waarom het bij jou zoveel doet.
Het doet je veel. Punt. Niet meer niet minder.

Ik ben een mens en ik maak het mezelf niet makkelijk. Punt.

Misschien neem ik de omweg, en doe ik er zo dagen, weken, maanden, of misschien wel jaren langer over dan een ander. Dat is dan jammer. Ik ben ik. En ik wil het graag op mijn manier doen. Zodat ik ook degene ben die iets bereikt. Dat ik mijn eigen doelen kan behalen.

Zodat ik in mezelf kan geloven..